Ebeveynlikte sevgi ve kontrol dengesine dikkat

Acıbadem Kartal Hastanesi’nden Klinik Psikolog Ayşe Ece Tezcan, ‘Bir helikopter gibi çocuğun üzerinde sürekli dönen, her an müdahaleye hazır bu model, çocukta özgüven zedelenmesine ve problem çözme becerilerinin gelişememesine yol açabiliyor. Bilimsel çalışmalar, bu tutumun ilerleyen yaşlarda kaygı bozuklukları, düşük yaşam doyumu ve depresyonla ile ilişkili olduğunu gösteriyor’ diyor 

Günümüz ebeveynlik anlayışında sevgi ile kontrol arasındaki ince çizgi zaman zaman belirsizleşebiliyor. Özellikle, iyi niyetle sergilenen aşırı koruyucu ve müdahaleci tutumlar, literatürde ‘Helikopter Ebeveynlik’ olarak adlandırılan ve çocuğun özerkliğini kısıtlayan bir modele dönüşebiliyor. Acıbadem Kartal Hastanesi’nden Klinik Psikolog Ayşe Ece Tezcan, ‘Bir helikopter gibi çocuğun üzerinde sürekli dönen, her an müdahaleye hazır bu model, çocukta özgüven zedelenmesine ve problem çözme becerilerinin gelişememesine yol açabiliyor. Bilimsel çalışmalar, bu tutumun ilerleyen yaşlarda kaygı bozuklukları, düşük yaşam doyumu ve depresyonla ile ilişkili olduğunu gösteriyor’ diyor 

Dengeli bir yaklaşım

Ebeveynlerin ‘ben yemiyorum yediriyorum’ şeklinde tanımladığı süreci çocukların ‘cam fanusta yaşamak", ergenlerin ise "nefes alamamak" şeklinde hissettiklerini belirten Tezcan, çocuk yetiştirmede en kapsayıcı yöntemin ‘Rehber Ebeveynlik’ olduğunu, bu yöntemin çocuğa alan tanıyan, hata yapmasına izin veren ancak gerektiğinde destek sunan dengeli bir yaklaşım olduğunu vurguluyor.  

Klinik Psikolog Ayşe Ece Tezcan, helikopter ebeveyn olup olmadığınızı anlamanıza yardımcı olacak 10 soruluk test hazırladı. Bu testin ‘ebeveynlik tarzınızdaki müdahalecilik düzeyini anlamanıza yardımcı olacak farkındalık sorularından’ oluştuğunun altını çizen Tezcan “Bu sorular klinik bir teşhis niteliği taşımayıp, sadece öz-gözlem yapmanız için birer göstergedir” diyor. İşte 10 soruda farkındalık testi ve Klinik Psikolog Tezcan’dan önemli uyarılar, öneriler…  

1. Ödevlerde ‘Biz’ dilini mi kullanıyorsunuz? 

"Bugün ödevimizi yaptık” diyerek sorumluluğu üstlenmek, çocuğun bireysel başarı duygusunu elinden alabilir. 

 

2. Akran çatışmalarına anında müdahale mi ediyorsunuz?  

Çözümü onun yerine bulmak, sosyal kaygıya ve problem çözme becerisi eksikliğine yol açabilir.

 

3. Okul süreçlerini aşırı mı denetliyorsunuz? 

Sürekli denetlenen çocuk, sorumluluğu içselleştirmekte zorlanır

 

4. Ev işlerinde ‘kıyamayıp’ her şeyi siz mi yapıyorsunuz? 

Yaşına uygun sorumluluk almayan çocuklarda, beceriklilik duygusu gelişemez. 

 

5. Karar mekanizması tamamen sizde mi? 

Kurslardan kıyafet seçimine kadar her şeyi siz seçiyorsanız, çocukta ‘karar felci’ ve kimlik karmaşası görülebilir. 

 

6. Hata yapma ihtimali sizi kaygılandırıyor mu? 

Çocuğun başarısız olmasına tahammül edememek, ileride mükemmeliyetçilik ve yüksek kaygı düzeyini tetikleyebilir. 

 

7. Sürekli fiziksel güvenlik endişesi mi taşıyorsunuz? 

Parkta her saniye müdahale etmek, dünyayı ‘başa çıkılamaz bir yer’ olarak algılamasına neden olabilir. 

 

8. Onun yerine özür mü diliyorsunuz? 

Çocuğun hatalarının sorumluluğunu üstlenmek, empati ve vicdani gelişim süreçlerini aksatabilir. 

 

9. Özel alan sınırlarını ihlal mi ediyorsunuz? 

Günlüğünü okumak veya odasına kapıyı çalmadan girmek, sağlıklı sınır çizme becerisine zarar verebilir.

 

10. Kendi hayatınızı tamamen ihmal mi ettiniz? 

Tek odak noktasının çocuk olması, hem ebeveynde tükenmişliğe hem de çocukta ayrışma-bireyleşme sancılarına neden olabilir.  

Test sonuçları ne diyor?

Klinik Psikolog Ece Tezcan “Bu sorulara ‘Evet’ yanıtlarının yoğunluğu, ebeveynlik tarzınızdaki korumacı tutumun arttığına işaret eder. Unutmayın, yollar için hazırlanmış çocuklar yetiştirmek, çocuklar için hazırlanmış yollar inşa etmekten çok daha kıymetlidir.  Kanatlarını siz çırparsanız, o uçmayı öğrenemez” diyor.  

Rehber ebeveynlerin 6 önemli özelliği:

Klinik Psikolog Ece Tezcan, ‘Ne aşırı kontrol, ne sınırsız özgürlük. Çocuk gelişiminde destekleyici yöntem rehber ebeveynliktir’ diyerek, rehber ebeveynliğin 6 temel özelliğini  şöyle sıralıyor;

1. Çocuğa yaşına uygun seçim hakkı tanır.
2. Davranışlarına tutarlı ve açıklanabilir sınırlar koyar ve bunları açıklar.
3. Çocuğun duygularını geçerli kabul eder ve adlandırmasına yardımcı olur.
4. Problemlerini kendisi çözmek yerine, çocuğun çözebilmesi için onu düşünmeye ve karar vermeye teşvik eder. 
5. Başarıdan ziyade çabaya ve sürece odaklanır. 
6. Çocuğun hatalarından ders çıkarmasını ve kendi başına başarma deneyimini destekler.